Als je dit aan het lezen bent, heb je waarschijnlijk op zijn minst belangstelling om eigenaar te worden van een velomobiel. Vóór de tweede wereldoorlog waren er al velomobielen, en zo nu en dan zijn ze tijdens dreigende olie crisissen in de belangstelling geweest, maar de moderne lichtgewicht snelle velomobiel is een recent europees fenomeen. Pas in 2002 wisten wij dat ze commercieel verkrijgbaar waren. Sinds 2003 hebben wij drie Cab-Bikes gekocht, deze hebben we per trein over de heuvels in centraal Duitsland getransporteerd, door gedeeltes van Duitsland en geheel Nederland gefiets, per vliegtuig opgestuurd naar Minesota, en ermee in de buurt van Minneapolis en St. Paul gefietst.
We hebben ons om verschillende redenen verdiept in velomobielen. In de winter fietsen was er voor mijn niet meer bij omdat de kou bij mij een piepende ademhaling veroorzaakt, en dat terwijl de winter bij ons in Minnesota juist het langste seizoen is. Mijn man Dale wilde de computer die hij naar zijn werk meeneemt beter beschermen. Onze zoon en dochter rijden geen auto en we hoopte dat ze zich op deze wijze meer zelfstandig zouden kunnen verplaatsen in de winter. Alle vier wilden we onze bijdrage aan het broeikas effect, de locale smog en onze afhankelijkheid van fossiele brandstof verminderen. We gebruiken al een tijdje BOB en Burley aanhangers bij onze gewone ligfietsen voor boodschappen, maar we waren op zoek naar een meer weerbestendige mogelijkheid om bagage mee te nemen. Alleen een volledig afgesloten model zou mijn longen behoeden voor de koude lucht, dus we zijn aan de hele mooie Hollandse velomobielen voorbijgegaan en hebben ons alleen met de Leitra, de Go-one3 en de Cab-Bike beziggehouden. De Birkenstock Butterfly viel buiten ons budget en de Trisled Sorcerer en de Leiba waren destijds niet verkrijgbaar. De Leitra is afgevallen omdat de stoel niet verstelbaar was (inmiddels wel), waardoor gebruik door berijders van verschillende lengte uitgesloten was.
Onze dochter heeft een half jaar doorgebracht in Duitsland en Oostenrijk en de lage vluchtprijzen in Januari maakte het voor mij mogelijk daar naartoe te reizen en een testrit te maken met de Go-one3 en de Cab-Bike.
De Go-one3 zag er prachtig uit, maar ik kon zelfs mijn rugzakje niet achterin kwijt. De producent, Beyss Plastics, maakt ook de body van de Quest en de Mango (naast bloempotten, plastic wieldoppen, sigaretten kiosken, advertentie materiaal, etc.). Ik was erg onder de indruk van hun productie techniek en bekendheid met composieten. In de toekomst zou het wel mogelijk zijn om meer bagage mee te nemen, maar dat is uiteindelijk niets geworden. Het is mogelijk om een trailer achter de de Go-one3 te hangen, maar dat was niet wat wilde. Toen ik vragen stelde over fietsen met warm weer, werd gesuggereerd dat ik dan de bovenste kap thuis moest laten. Volgens mij helpt dat niet als het ’s middags gaat regenen, dus stond er nog maar één op mijn lijst : de Cab-Bike.
De Cab-Bike was van oorsprong een zelfbouw woon-/werk vervoersmiddel. Reinhold Schwemmer vond het geen probleem om met zijn gewone fiets naar het werk te fietsen maar zijn vrouw dacht daar anders over. Zij wilde iets dat steviger lag op het ijs en dat niet zo koud was in de winter. Experimenteren met trikes en gestroomlijnde trikes leidde tot de eerste Cab-Bike prototypes, en overleg met Flevobike leidde tot verbetering van het ontwerp. De Cab-Bike testmodellen zijn dezelfde als die waar Reinhold en Margitta mee naar hun werk fietsen. Na een testrit in Januari leek dit een praktische vervoersmiddel waarmee het fietsseizoen in Minnesota verlengt kon worden.
We wisten wel dat “vroege kopers” de volle prijs betalen voor een product dat nog niet helemaal optimaal is en dat de aanschaf van de Cab-Bikes een beetje een gok was. Dale en ik zijn blij met onze aanschaf. Onze kinderen zijn minder enthousiast. Ik zal proberen om de eigenschappen van de Cab-Bike stuk voor stuk te bespreken en daarbij te refereren naar andere velomobielen, om zo iemand die overweegt een Cab-Bike aan te schaffen een idee te geven van de voor- en nadelen ervan.
- Stuurinrichting:
Zover ik weet zijn alle stuurinrichtingen van de hedendaagse velomobielen gebaseerd op het Ackerman-principe, waarbij het binnenwiel een scherpere bocht maakt dan het buitenwiel (dit is belangrijk om goed de bocht door te komen). De Go-one3, Cab-Bike, Alleweder, Mango en Quest zijn allemaal met dezelfde stuurinrichting en vering uitgerust. De stuurstang met remgreep bevindt zich in het midden van de fiets. De Deense Leitra, de velomobiel die het langst wordt geproduceerd, stuurt via hendels aan de zijkant. De vier nieuwste velomobielen, de Versatile (Ned), Leiba (Duits), WAW (Begisch) en Tri-sled Sorcerer (Australisch) hebben het ook zonder stuurstang (die soms erg in de weg zit) gesteld. Dit geldt ook voor de Birkenstock Butterfly (Zwitsers). De stuurstang stuurt goed, maar kan aan kledingstukken blijven hangen en zit soms in de weg bij het in- en uitstappen.
- Body:
De stevige glasvezel kuip van de Cab-Bike is onder de pedalen voorzien van gaten in de vloer. De voorwielen vallen binnen wielkuipen aan de zijkant en zorgen ervoor dat er geen water naar binnen komt. Je kan door plassen rijden zonder dat er water naar binnen spettert. Er is zat ruimte rondom de berijder voor het plaatsen van tassen. De kap heef twee verwijderbare ramen aan weerszijde en een raampje aan de voorzijde dat naar beneden kan worden geschoven, en is aan de rechterzijkant met scharnieren bevestigd voor het instappen. Wanneer de ramen verwijderd worden kunnen ze naast of achter de berijder worden geplaatst. De kap kan in zijn geheel worden verwijderd in de zomer, maar ik vond het prettiger om gewoon alle ramen open te doen en het dak als bescherming tegen de zon te gebruiken. Het achterwiel is afgedekt door een omhulsel, waardoor aan weerszijde ruimte ontstaat voor lichtgewicht bagage. Een gedeelte van het achterdak kan ook verwijderd worden.
Ik heb geleerd hoe goed glasvezel gerepareerd kan worden toen ik op een fietspad in Nederland stopte om naar een interessante vogel te kijken. Mijn dochter realiseerde zich niet dat ik stopte (een nadeel van een afgesloten fiets ten opzichte van een gewone fiets) en heeft de achterkant van mijn Cab-Bike en de voorzijde van haar Cab-Bike ingedeukt. Beide fietsen reden nog en zien er inmiddels weer als nieuw uit. Ik heb geleerd hoe ik het ongeluk in Nederlands uit moest leggen, maar weet niet zeker of het gelach van mijn toehoorders kwam vanwege de omstandigheden van het ongeluk of vanwege mijn vreselijke Nederlands.
De normale Go-one3 heeft een koolstofvezel body die veel stijver is als bij andere velomobielen, en de kap is van helder acryl van zweefvliegtuig kwaliteit. De producent, Beyss, maakt ook de body van de Quest en de Mango en een zelfbouw versie van de Go-one van minder stijf plastic.
De Leitra is breder als andere velomobielen (bijna een meter) en past daardoor niet door een gebruikelijke deuropening. Deze heeft daardoor ook moeite met sommige fietspaaltjes. In tegenstelling tot andere velomobielen waarbij de body onderdeel vormt van het geheel, is de Leitra een stevige trike voorzien van een roll-bar en een lichtgewicht stroomlijn. De ruimte voor het hoofd is erg krap bemeten, en de voorruit bevindt zich relatief dichtbij vergeleken met de Cab-Bike. Mensen met neiging tot claustrofobie zullen dit niet prettig vinden.
Onze dochter, die wel de Cab-Bike van Krefeld naar Rotterdam heeft gefietst, vindt de relatief ruime Cab-Bike zelfs te krap. Ze geeft er de voorkeur aan het weer voor lief te nemen op haar RANS Wave (die heeft ze inmiddels ingeruild voor een RANS Rocket). Anderen hebben ons verteld dat ze er niet tegen zouden kunnen in zoiets kleins te rijden, en ik kan me voorstellen dat claustrofobische mensen voor de Alleweder, de Versatile of de Mango (die van boven open zijn en voorzien zijn van brede instapgaten) zouden kiezen.
- Vering:
De Cab-bike is voorzien van onafhankelijke vering op alle wielen. Het rijdt lekker, ook op kinderkopjes. Ik heb de McPherson veerpoten van de voorwielen gedemonteerd en weer gemonteerd (reparatie vanwege een productie probleem) en vond dat er makkelijk mee te werken is.
- Remmen:
De Sturmey-Archer trommelremmen op de voorwielen werken goed. Zoals verwacht hoeven deze alleen af en toe bijgesteld te worden vanwege het rekken van de kabels. Ze zijn bestand tegen regen en sneeuw.
- Aandrijving:
De ketting bevindt zich in een centrale goot die onderin door het midden van de fiets loopt, en die aan de onderzijde afgedekt is met verwijderbare aluminium platen. De ketting is aan de voorzijde voorzien van één tandwiel en achter van een 7- of 14-versnellings Rohloff naaf. Wij hebben gekozen voor de 14-vernellingsnaaf, omdat de 7-versnellingsnaaf alleen voor vlak landschap geschikt is. De naaf is ietwat gehorig, en de volledig afgesloten body versterkt het geluid. Na de eerste paar honderd kilometer wordt het geluid minder, maar zo rond de 7e en en 8e versnelling blijft deze gehorig. Niet iedereen kan hier aan wennen, ik ervaar het als een plezierig gebrom maar onze zoon kan hier niet tegen en wil de Cab-Bike niet gebruiken. Sommige berijders dekken het wiel af om het geluid te dempen, waardoor een kofferbak voor wat kleine spullen en een platform voor een bijvoorbeeld een klein hond ontstaat.
- Zit:
Het stoeltje van de Cab-Bike is van voorgevormd glasvezel voorzien van metalen steunen waarmee de stoel verankert is aan rails. Hierdoor kan de stoel in hoogte (2 postities) en in lengte (vanuit de fabriek vastgesteld en voldoende voor korte en lange mensen) worden ingesteld en kan de kantelhoek worden bepaald. Verstellen gaat niet snel genoeg om regelmatig te veranderen, maar we vinden het wel prettig dat het mogelijk is om het stoeltje voor iedereen in te stellen. De Go-one3 kan voor verschillende berijders worden ingesteld door van stoel te verwisselen. De Leitra wordt voor één specifieke berijder gemaakt, maar heeft nu een verstelbare steun. De Versatile is makkelijker bij te stellen. De Leiba kan voor verschillende lengte’s worden ingesteld, maar is moeilijker bij te stellen. Quests en Mango’s worden op maat gemaakt en zijn beter geschikt voor lange mensen. De WAW is slechts geschikt voor een beperkte groep berijders en wordt op bestelling gemaakt. Het feit dat het stoeltje moeizaam verstelbaar is, is één van de redenen waarom het lastig is om proefritten te organiseren. Er zijn al verschillende mensen langs geweest om een proefrit te maken, en we hebben altijd van tevoren gevraagd hoe lang ze waren zodat we de stoel alvast gedeeltelijk bij konden stellen.
- Zicht:
Volledig afgesloten velomobielen hebben de neiging om bij koud regenachtig weer of bij temperaturen onder nul te beslaan. Het uitstekende ventilatiesysteem van de Cab-Bike zorgt ervoor dat de ruiten niet beslaan wanneer je met normale snelheid fiets, maar niet bij heuvel op fietsen en stoppen bij stoplichten. De schuiframen aan de zijkant zorgen ervoor dat je naar buiten kunt kijken. Het raam aan de voorzijde kan voor het zicht naar voren op een kier worden gezet en houdt de meeste regen tegen. Natuurlijk kunnen de ramen ook volledig worden geopend als het nodig is.
Er zit een achteruitkijkspiegel tegen het dak. Deze zorgt voor vrij goed zicht naar achteren, maar ik zou soms extra spiegels aan de zijkant willen. Op fietspaden en rustige wegen voel ik me prima in de Cab-Bike. Het voelt niet prettig om je in het verkeer te mengen, en soms ga ik situaties waar ik regelmatig achterom moet kijken uit de weg. Het is ook moeilijk om in een groep mee te rijden. Het gaat dan niet om het achterom kijken, maar het feit dat wanneer je achter elkaar fietst de bestuurders elkaar niet kunnen zien. Hierdoor kunnen ze niet op aanwijzingen via lichaamstaal reageren. Wij laten meestal de raampjes open wanneer we in een groep of in een parade fietsen, en geven d.m.v. handsignalen aan wat we gaan doen. Meestal gaat dit goed. We hebben lange fietspaden met weinig verkeer, en in onze woon-/werkroutes ontwijken we de drukke wegen.
- Wegligging:
De ruimte voor de wielen in de wielkuipen is beperkt en banden met een grof profiel en noppen passen niet. In het eerste seizoen lag er een dikke laag sneeuw en we hebben ondervonden dat de we daarin met de Cab-bikes slecht uit de voeten konden. Ook op het ijs hadden de Cab-Bikes weinig grip. Het is ons aangeraden met lagedruk banden te fietsen, maar dat hebben we nog niet uitgeprobeerd. Een band met noppen achter in combinatie met lagedruk banden voor zou misschien uitkomst bieden, maar dat hebben we nog niet uitgeprobeerd. Door de aandrijving op één achterwiel hebben velomobielen de neiging te gaan slippen wanneer je heuvel op fietst op ijzige ondergrond. De laatste paar winters waren vrij “droog” met weinig sneeuwval, en ik had niet veel problemen verwacht bij het fietsen tijdens een groot gedeelte van het jaar. De diepe sneeuw en de straten met groeven in de sneeuw en half gesmolten sneeuw hadden tot gevolg dat de Cab-Bike in de garage bleef staan in afwachting van de herfst van 2003-2004. In 2004-2005 waren de omstandigheden beter en ik heb de “Run-Free” luchtloze band van Greenspeed achter gemonteerd. Deze zorgt voor een verbazingwekkend goede wegligging, hoewel ik heuvel op bij een ijzig wegdek nog steeds uit moet stappen en duwen.
- Weersbescherming
We hebben de bescherming tegen koud weer nog niet goed uit kunnen testen omdat er teveel sneeuw lag toen ik dit artikel begin 2004 schreef. De Cab-Bikes hebben wel veel regen over zich heen gehad, en ik zou ze eerder water afstotend dan waterdicht willen noemen. Er druppelt wel wat water naar binnen en je kunt niet instappen zonder water naar binnen te laten. Maar er komt geen water van de wielen binnen, de remmen blijven werken en ze zijn een stuk droger als bij andere fietsen. Je kan instappen zonder modder op het stoeltje te krijgen (NIET altijd mogelijk bij andere velomobiel modellen). Het was verrassend dat het dakje beschermt tegen het zonlicht, en de Cab-Bikes zijn in de zomer niet zo warm als je zou denken. Met een paar ijszakken op het stoeltje en een kan met ijswater bij de hand zijn ze vrij comfortabel. Twee Fourth of July parades hebben we zonder problemen bij temperaturen van ongeveerd 32 graden (C) afgelegd. Ik heb toen extra ijszakken gekocht en een koeler (die netjes achterin past ) met drinken gevuld.
Sindsdien heb ik aardig wat gereden bij temperaturen van –18 graden (C) en lager. Ik heb me door de Duitsers laten vertellen dat er zich een ijslaag op de ruiten zou vormen bij ongeveer –15, maar daar heb ik in Minnesota’s droge kou nog geen last van gehad, zelfs niet als de hond meegaat. We blijven allebei warm, ondanks het weer die ervoor zorgt dat voetgangers zichzelf dik moeten inpakken. Mijn door de kou veroorzaakte piepende ademhaling deed mij meestal stoppen na minder dan een mijl fietsen. Maar tijdens een rit van 3 mijl bij –15 graden heb ik hier geen last van gehad. Inmiddels heb ik al bij lagere temperaturen zonder problemen gefietst. De Rohloff naaf voelt traag aan bij temperaturen onder de –20 en ook het schakelen verloopt moeizaam. De naaf schakelt wel, maar heeft een paar slagen van de pedalen nodig voordat deze van versnelling verandert.
-Laadvermogen:
We hebben 50-60 pond (ca. 25 kg) aan boodschappen in elke Cab-Bike geladen. Het personeel van de kruidenier stond verbaasd over de hoeveelheid boodschappen die in de Cab-Bikes pastte. Drie of vier tassen passen naast de stoel en extra tassen kunnen achterin worden geplaatst (deze moeten echter wel lichter zijn). Heuvel op fietsen kost meer moeite, maar het gaat niet ten koste van het rijgedrag, hetgeen bij een ligfiets met een BOB trailer en fietstassen wel het geval is.
- Snelheid:
Het fietsen in de stad lijkt net zo snel te gaan als met een gewone fiets. Het stroomlijneffect heft het extra gewicht op (ze wegen ongeveer 30 kg). Met zijwind of wind van achteren gaan ze vrij snel, een stuk sneller als we normaal gesproken kunnen fietsen. Bij tegenwind snijden ze door de wind heen, dit kost minder moeite als bij een gewone fiets. Maar voor onze zoon die zich aërodynamisch kan opstellen op zijn racefiets zijn ze niet sneller. De Cab-Bike is waarschijnlijk sneller als de Leitra, maar niet zo snel als de Quest en misschien ook niet zo snel als de Mango en Alleweder. De Go-one ziet er snel uit, maar schijnt dit niet te zijn. Deze verschijnt ook nooit bij wedstrijden (waar het merendeel van mijn informatie over relatieve snelheid vanaf is geleid). De Birkenstock Butterfly en de Tri-Sled Sorcerer, die op snelheid zijn gebouwd, zijn ook sneller. Als het je om snelheid gaat, zal de Cab-Bike je teleurstellen, maar voor ons is deze voldoende, voornamelijk omdat het makkelijk is om de snelheid constant te houden.
- Comfort:
Cab-Bikes zijn goed geschikt voor lange afstand fietsen. Dit is waarschijnlijk karakteristiek voor trikes, en ze zijn waarschijnlijk niet meer of minder comfortabel als andere ligfietsen. Ze hebben net zoals andere trikes de innemende eigenschap dat ze kunnen stoppen en wegfietsen op een heuvel. In Nederland zaten we in een hotel op een dijk met een ongewoon steile heuvel ervoor. Een nieuws fotograaf wilde een foto maken van de Cab-Bikes terwijl ze tegen de (erg steile) heuvel op fietsten naar het hotel. Hij vroeg ons steeds te stoppen en weg te rijden terwijl we aan het klimmen waren. Achteraf hebben we er erg over gelachen, in de veronderstelling dat de fotograaf zelf nog nooit een heuvel op is gefietst. Maar het is ons gelukt daar te stoppen waar hij om vroeg.
Ik heb een tocht van 100 mijl afgelegd op 11 september 2004. Omdat het mijn eerste tocht was van 100 mijl, was ik vrij langzaam, maar ik heb de volgende morgen de St. Paul Classic (30 mijl) gefietst op een andere fiets. De foto rechts is genomen aan het einde van de 100 mijl.
- Stabiliteit:
Het is iemand gelukt om met een Cab-Bike om te slaan. Na het lezen over en het aanhoren van verhalen van omgeslagen velomobielen en nadat het me gelukt was op twee wielen de bocht door te gaan heb ik mijn bochtenwerk een beetje aangepast. Over het geheel gezien zijn ze erg stabiel en blijven ze stabiel als ze volgeladen zijn.
- Wendbaarheid:
Velomobielen kunnen moeilijk korte bochten nemen, hiervoor moet soms achteruit worden gereden. De draaicirkel is beperkt vanwege de drie wielen en de maat van de wielkuipen, die bij de Cab-Bike vrij breed zijn. Je kunt er niet zomaar af springen en de velomobiel over een trottoirband tillen zoals bij een gewone fiets. In- en uitstappen gaat bij de Cab-Bike vrij makkelijk. In Nederland, waar we voortdurend verdwaalden, sprong ik uit mijn Cab-Bike en tilde deze op aan de hendel aan de achterzijde om deze om te draaien. Vervolgens deed ik hetzelfde bij de andere twee terwijl de berijders er nog in zaten. Ik heb ook geleerd om uit te kijken naar kleine hellingen waar ik tegenop kon rijden en achterwaarts af kon rollen.
- Parkeren/beveiliging:
In Europa zijn velomobielen vanwege hun zeldzaamheid beschermd. Ze zijn moeilijk te “helen”. Hollanders (het land met de hoogste fietsdiefstalcijfers ter wereld) hebben de neiging om te kiezen voor velomobielen die uitgevoerd zijn in felle, unieke kleuren en deze vervolgens te voorzien van hele opvallende stickers of laten ze zelf beschilderen. Wij hebben de Cab-Bikes voorzien van “vlammen”. Daarnaast leggen we ze met een ketting vast aan fietsrekken of aan andere vaste objecten. Het bovenste deel is niet met een slot beveiligd; eerdere modellen waren wel van een slot voorzien, maar het bleek dat nieuwsgierige mensen eraan rommelde en ze beschadigde. Het bovenste deel met een dikke elastiek vastzetten werkt beter. We laten ze zoveel mogelijk in een druk gebied achter. De Leitra heeft een bijzonder beveiligingssysteem; je kunt het lichtgewicht stoeltje losmaken en meenemen! De Leitra is te wijd om een gewone deur erdoor te komen, maar de Cab-Bike is smaler. Wanneer ik mijn Cab-Bike niet buiten wilde laten, heb ik deze in mijn kantoor geparkeerd.
- “Fun” faktor:
Het hangt ervan af wat je leuk vindt. Dale en ik hebben groot plezier in het fietsen met de Cab-Bikes. Mensen zwaaien en glimlachen; sommige staren slechts naar ons. Het was hartstikke leuk om met de Cab-Bikes door Duitsland en Nederland te fietsen. We hebben met tientallen mensen in kleine dorpen, waar ze anders Amerikaanse toeristen negeren, gepraat. In Nederland waren het “vrouwenlokkers” en in Duitsland “dronkaardlokkers”. Mensen renden de straat op om ons te ondervragen. Zelfs mensen die geen Engels of Duits spraken probeerden met ons een praatje aan te knopen. Dit kwam goed uit omdat ik Hollands wilde leren. Als je ervan houd om een praatje te maken is dit de beste manier. Velomobielen zijn populair bij optochten. We hebben er echter niet bij stilgestaan wat het effect zou zijn op teruggetrokken personen. Beide van onze kinderen houden er niet van om in het openbaar ophef te veroorzaken, en vinden dit de vreselijkste kenmerk van de Cab-Bikes.
- Aardigheid:
Onze Cab-Bikes zijn aan de zijkant voorzien van vlammen, dit leek ons het juiste om te doen. We vinden dat ze eruitzien als een nest dinosauriër eieren, waarmee we aangeven dat het besparen van fossiele brandstoffen niet vervelend hoeft te zijn. We zijn ons echter wel bewust van de voorkeur die sommige mensen hebben voor de open velomobielen die ze sportiever vinden.
- Aflevering:
Het is Cab-Bike gelukt onze drie fietsen binnen twee maanden af te leveren. Dit is gunstig vergeleken met andere velomobiel producenten die op kleine schaal produceren (Cab-Bike’s levertijd bedraagt inmiddels zes weken). Vele klein Europese producenten verschepen niet naar de VS of Canada vanwege verzekeringsproblemen. Ze zouden dan een aanzienlijke aanvulling op hun product aansprakelijkheidsverzekering moeten betalen, en dat is alleen de moeite waard voor bedrijven met grote omzetten in Noord Amerika. Dit houdt in dat verkoop in Europa moet plaatsvinden, zodat de Europese product aansprakelijkheidsverzekering op de verkoop van toepassing is. We hebben de Cab-Bikes opgehaald bij de fabriek in Bierbertal, vakbij Giessen, ongeveer 30 mijl ten noorden van Frankfurt in Duitsland. Frankfurt is voor klanten uit de VS een gunstige plaats om vanuit te verschepen, dus Giessen zou een prima plaats zijn om de goederen in ontvangst te nemen. We vlogen vanuit Amsterdam en hadden het verschepen van de fietsen nog niet geregeld, dus hebben we ze vanuit Rotterdam verscheept. Dit gaf ons een prima excuus om een fietstocht te maken vanuit Krefeld (aan de Rijn in Duitsland) en door Nederland, waar de tulpenvelden volop bloeiden. Degenen die minder avontuurlijk zijn aangelegd, kunnen nu hun Cab-Bike bij een dealer in Gouda, tussen Rotterdam en Amsterdam, kopen (op de Cab-Bike website staat het adres, dat net buiten Gouda ligt, vermeld). Cab-Bike accepteert geen American Express, Visa of Master Card. Onze bank was ervan op de hoogte hoe ze geld over moesten maken naar buitenlandse rekeningen, maar het duurde even om alle details op een rijtje te zetten. Vervolgens wilden de gasten van de Binnenlandse Veiligheidsdienst zeker weten dat we ons niet met subversieve praktijken bezighielden. Gelukkig wordt het nog niet als subversief beschouwd wanneer je tracht petroleum producten te vermijden.
-Kosten:
Mensen kijken wel op wanner ze horen wat een velomobiel kost, en de huidige koers maakt het er niet makkelijker op voor kopers vanuit de VS. Ik wil er wel graag op wijzen dat het nog steeds voordeliger is als het kopen van een sneeuwmobiel of een jet ski, bovendien: hoeveel dagen per jaar kun je deze nu echt gebruiken? Tegen de tijd dat we alles op een rijtje hadden gezet waren we al (in gedachte) winst aan het maken. Sommige Duitsers maken ook echt winst op de aanschaf van een velomobiel. De Cab-Bike biedt plaats voor adverteren, er is gegarandeerd belangstelling van voorbijgangers, en de Cab-Bike kan daar geparkeerd worden waar het verboden is om aanplakborden te plaatsen. Op gunstige lokaties verdient de Cab-Bike zich binnen twee jaar terug. De daaropvolgende opbrengst is allemaal winst. Als je kunt rondkomen zonder auto, parkeerkosten, verzekering, brandstofkosten ($4 per gallon in Duitsland toen ik daar tankte), etc. ziet een velomobiel er natuurlijk vrij goed uit. Velomobielen lopen tegen hetzelfde probleem aan als auto’s en computers in het begin. Het kost veel geld om nieuwe technologie en nieuwe ontwerpen te ontwikkelen, en vroege kopers betalen meer als ze het eerst aan de beurt willen zijn. Wanneer velomobielen in grote hoeveelheden worden geproduceerd, zullen de prijzen dalen. Maar wanneer niemand ze koopt, zullen ze nooit in grote hoeveelheden geproduceerd worden. Volgens ons zit het verschil in de hoogte van ons budget om ons te “vermaken” en een soort van donatie aan de “velomobielzaak”.
-Verschepen
Het verschepen van een velomobiel van Europa naar de VS kost tussen de nul en 1500 dollar. Wij zijn ergens tussenin geëindigd. Een Leitra bij ons uit de buurt vloog mee als bagage met de KLM. Anderen zijn in omvangrijke, dure kratten verscheept. Allerlei gedoe rondom het verschepen heeft bepaald waar we in Europa terechtkwamen, en heeft ons veelal op ons geluk doen vertrouwen terwijl we in de tussentijd rekening hielden met eventuele wijzigingen op het laatste moment. Ik heb de Gouden Gids doorgenomen op expediteurs en heb degene die er veelbelovend uitzagen gemaild. Één heeft geantwoord, maar gaf geen gehoor toen ik reageerde. KLM en Northwest personeel in Amsterdam en Minneapolis konden me niet vertellen of we velomobielen als extra bagage mee konden nemen. We wisten nog niet hoe we ze op Schiphol konden krijgen en of we ze wel mee konden nemen. Omdat onze dochter achterbleef in Wenen, moeste we die van haar in ieder geval meenemen. Toen het bijna zover was dat we moesten vertrekken werd ik gewezen op Ocean-Trans, een kleine firma die al eerder velomobielen had vervoerd. Ze waren bereid de Cab-Bikes mee te nemen, maar alleen als er contant betaald werd. Ze konden pas een precieze prijs opgeven wanneer ze zelf de fietsen hadden opgemeten. Nu ze onze Cab-Bikes vervoerd hebben, zouden ze in het vervolg wel een prijs kunnen opgeven. Frank Ruppert, de Cab-Bike dealer in Gouda, leek ook informatie te hebben over het verschepen van fietsen. Het terugvragen van de betaalde BTW zou ook makkelijker moeten zijn als vanuit het land van aankoop wordt verscheept.
- Belasting:
Als je een velomobiel wil verschepen naar de VS, neem dan een engelse faktuur mee, waarop duidelijk staat vemeld dat het om een “tricycle” of “trike” gaat. Over “other cycles” inclusief driewielers wordt 3,7% berekend. Het is beter om je te wapenen met de uitdraai van de Harmonized Tariff Schedule van de VS (http://www.usitc.gov/tata/index.htm). De specifieke relevante sectie is sectie XVII: Vehicles, Aircraft, Vessels and Associated Transport Equipment. Op hoofdstuk 87, voor vervoersmiddelen, staat het onderdeel over fietsen, op bladzijde 15 van dit hoofdstuk aangegeven met 8712.00, "bicycles and other cycles (including delivery tricycles) not motorized"). Daar staan een heel veel tarieven voor verschillende diameters en breedte van wielen. Het komt erop neer dat fietsen met smalle banden 5.5% betalen, en recreatie fietsen met brede banden 11%. Helemaal onderaan bij 8712.00.050 staan “other cycles” vermeld. Dit is de categorie voor “delivery tricycles” en dit is de enige categorie voor andere driewielers dan driewielers voor kinderen (die weer onder speelgoed vallen en zijn beperkt tot driewielers die voor kinderen bedoeld zijn).
-Aanbevelingen:
Dale en ik zijn gek op de Cab-Bikes en hebben er geen spijt van dat we hiervoor gekozen hebben. We bevelen ze aan voor mensen die extrovert zijn en de mogelijkheid hebben op stille straten of fietspaden te fietsen, vooral als ze zich willen beschermen tegen koud en/of nat weer. Het grootste deel van onze familie vinden ze geweldig (de hond, Dale en ik zijn er gek op; de twee kinderen niet, maar ze twijfelen een beetje wanneer het koud is en nemen er misschien genoegen mee. Vooral nu er een Leitra in de buurt is verschenen en velomobielen daardoor een “normale” verschijning worden in Minneapolis. Daardoor is het ook mogelijk om met de Cab-Bikes te fietsen zonder op elke straathoek aangehouden te worden.) Ik wil iedereen die geïnteresseerd is in velomobielen aanraden alle modellen uit te proberen en te proberen een aantal testritten te maken voordat de beslissing wordt genomen. Er zijn verschillen in snelheid/stroomlijn, berijder comfort, bagage capaciteit, onderhouds gemak, instap gemak, wendbaarheid en zichtbaarheid bij velomobielen, en allemaal maken ze compromissen wanneer ze maximaal voordeel willen behalen uit bepaalde eigenschappen. Er is geen velomobiel die voor iedereen geschikt is, maar de Cab-Bike heeft bepaalde kwaliteiten waardoor deze voor vele velomobilisten de juiste keuze is.