Bent Rider Online sponsort een “Autovrije Uitdaging” en in 2003 besloot ik daar aan mee te doen. Dit is het verhaal dat ik naderhand heb geschreven. Ik heb het niet geheel volbracht, maar ik heb er wel heel veel plezier in gehad. Sinds de problemen rondom Peak Oil horen we van meer mensen die zonder auto door het leven willen gaan en zich afvragen hoe ze dat moeten doen.
Bent Rider Online sponsort een “Autovrije Uitdaging” en in 2003 besloot ik daar aan mee te doen. Dit is het verhaal dat ik naderhand heb geschreven. Ik heb het niet geheel volbracht, maar ik heb er wel heel veel plezier in gehad. Sinds de problemen rondom Peak Oil horen we van meer mensen die zonder auto door het leven willen gaan en zich afvragen hoe ze dat moeten doen.
Toen ik dit jaar van de Autovrije Uitdaging hoorde, vond ik dat ik mee moest doen. Omdat ik rommelig had gepakt tijdens een uitstapje naar de SPEZI beurs in Duitsland kwam ik destijds een aantal t-shirts tekort en heb ik een t-shirt gekocht die mij als “AUTO FREI” bestempelde. Proberen onder deze autovrije maand uit te komen kwam niet bij me op. Aan de andere kant wilde ik niet nat worden en me ongemakkelijk voelen of te laat op mijn bestemming aankomen. Ik ben een dokter van middelbare leeftijd uit Minnesota met twee kinderen die geen auto rijden en met een strak schema waar ik me aan moet houden. Het moet dus wel een probleemloze autovrije maand worden.
Het begin was er al. Terwijl mijn collega’s en familie naar de buitenwijken verhuisden, bleef ik vlakbij de busbanen en fietspaden in de stad wonen en werkte ik steeds dichter bij huis. Ik had het goed voor elkaar met mijn woon-/werkafstand van 5 mijl, drie kruidenierszaken binnen een mijl van huis, een Target op drie mijl afstand en met fietsvriendelijke routes overal naartoe.
Aan het benodigde materiaal zal het niet liggen. Ik was al 5 jaar geleden begonnen met ligfietsen, we hebben een Burley fietstrailer en een BOB en dit jaar hebben we velomobielen van het merk Cab-Bike gekocht in Duitsland (velomobielen zijn lichte en gestroomlijnde ligfietsen die over het algemeen voorzien zijn van drie wielen. Deze worden steeds populairder in Europa). Zelfs voordat we de velomobielen hadden konden we met fietstassen en fietstrailers zonder problemen autovrij winkelen met onze ligfietsen. In de Cab-Bikes kunnen we zes tassen met boodschappen achterin kwijt, door de regen naar onze werk fietsen met aktentas en extra kleding achterin en zelfs door Holland fietsen met onze bagage.
Mijn familie heeft me aan alle kanten gesteund. Dale en ik hebben onze 25-jarig huwelijk in 2001 gevierd met een fietstocht van 500 mijl naar de Donau op een RANS Screamer tandem. Onze garage staat vol met fietsen en de auto’s staan op de oprit, fietsen is al jaren onze hoofdzakelijke wijze van ontspanning. We hadden samen de uitdaging aan willen gaan, maar Dale had afspraken waardoor hij niet onder het autorijden uit kon komen deze maand. Onze zoon die rustig op regenachtige dagen gaat fietsen, was zelfs bereid om met slecht weer te gaan fietsen om “human power” te promoten. Onze dochter zou naar huis vliegen na een verblijf van een half jaar in Oostenrijk; zij vond het wel leuk om opgehaald te worden door een ligfiets.
Het was wel mijn bedoeling om comfortabel te fietsen, de hele maand de auto niet te gebruiken zonder iemand overlast te bezorgen, aan te tonen dat ik voorstander ben van fietsen en HPV’s en de 1000 afgelegde kilometers in mijn Cab-Bike te doen oplopen naar 1000 mijl. Dit is hoe alles is gelopen :
Met een velomobiel fietsen sluit het “heldhaftige lijden” dat meestal gepaard gaat met een autovrij leven uit. Mijn andere fiets, een Osell ligfiets met lange wielbasis verwent zijn berijder ook en kan makkelijk een BOB trailer beladen met een afwijkende maat bagage die niet in de Cab-Bike past vooruit trekken. De ZEM 4-persoons vierwieler die we gehuurd hadden voor de tocht naar het vliegveld kon daar niet aan tippen. Niet aërodynamisch en met tegenwind niet vooruit te branden. Deze fiets zit absoluut niet comfortabel en is beter voor een ritje van 3 mijl in plaats van een 25-mijls avontuur. Maar uiteindelijk is het ons gelukt ermee de luchthaven te bereiken en ook het grootste gedeelte van de terugreis hebben we gehaald.
De Cab-bike is goed geventileerd, de ruiten kunnen makkelijk worden verwijderd en kunnen achterin worden opgeslagen, daarnaast beschermt het dak tegen de middagzon. Ik vul de ventilatie aan door een grote ijszak in mijn nek en achter mijn rug te plaatsen. Toen we met de Cab-Bikes in twee onafhankelijkheidsdag parades meereden, had ik extra ijszakken en koele dranken meegenomen in een kleine koelbox. Een aantal dagen met zware regenval en de regelmatige dreiging dat het zou gaan regenen was geen probleem. Als de ruiten op hun plaats zitten blijft de berijder en zijn bagage droog. Ondanks het feit dat het zo warm was in juni en juli en je niet stilstaat bij de winterperiode, ben ik erachter gekomen dat ijszakken opgewarmd in de magnetron je warm kunnen houden bij koud weer.
“Helemaal niet autorijden” werd uiteindelijk “niet meer als noodzakelijk”. Vijf dagen nadat de autovrije maand was begonnen liet mijn zoon zijn fiets het af weten. Er was niemand anders beschikbaar, dus heb ik hem naar de fietswinkel gereden. Verder heb ik mijn eigen auto niet gebruikt, maar onze tocht naar de luchthaven werd op de terugweg onderbroken vanwege problemen met de vierwieler.We hadden onze fietsen bij de sportzaak waar we de ZEM vierwieler hadden gehuurd achtergelaten. Onderweg naar huis werd de besturing slecht. Tegelijkertijd werkten de hydraulische remmen steeds slechter. Het is ons gelukt om thuis te komen, maar we hebben de ZEM door de sportzaak op laten halen.
Over het geheel gezien heb ik, een aantal uitzonderingen daargelaten, niemand benadeeld door een maand langs te fietsen. Een paar automobilisten kregen zowat een beroerte omdat ze vanwege een velomobiel langzamer moesten rijden, maar velen waren juist heel enthousiast. Onze zoon bleef problemen houden met zijn fiets en ik heb Dale en mijn moeder vier keer moeten bellen om hem ergens op te halen of te brengen. Ik heb op zijn minst mijn aandeel in tochten naar de kruidenierswinkel, de apotheek, de doe-het-zelf winkel en de supermarkt volbracht. Één keer heb ik zelfs een plaat Lexan van 4 x 8 voet aan de andere kant van de stad opgehaald. De plaat was flexibel genoeg om op te rollen en op de BOB vast te maken en een tocht mee door de binnenstad te maken (even een paar automobilisten een beroerte bezorgen), om vervolgens mijn tocht naar huis over de veel prettiger fietsende fietspaden voort te zetten. Een personeelsvergadering 30 minuten na sluitingstijd van de kliniek was een prima voorbeeld van hoe bij zakelijke en persoonlijke verplichtingen in onze maatschappij er simpelweg van uit wordt gegaan dat je in het bezit bent van een auto. Iemand heeft zijn afspraak aan het eind van die middag afgezegd, waardoor ik de extra tijd kon benutten om, geheel verhit, de tien mijlen af te leggen naar de vergadering. Maar gevolg was wel dat ik mijn collega’s niet kon helpen bij binnenlopende patiënten. Ik vond het een redelijk alternatief voor het niet bezet houden van een parkeerplek, het niet vervuilen van de lucht en het niet verlagen van de benzine voorraad.
Het voorstander zijn van fietsen/HPV’s heeft ons geïnspireerd om de Cab-Bikes te kopen en was de voornaamste reden om aan de autovrije maand mee te doen. Er is niets dat meer opvalt dan een Velomobiel in Minnesota, tenzij het er twee of drie tegelijk zijn. We hebben de Cab-Bikes geïmporteerd om mensen aan te moedigen om te kiezen voor alternatieve vormen van eigen vervoer door hun een Europese velomobiel te tonen die ook echt werkt. We hebben de fietspaden bereden, geparkeerd op parkeerplaatsen bij kruidenierswinkels, met mensen onderweg gepraat, honderden folders uitgedeeld en zijn in twee parades meegefietst.
.
Op onafhankelijkheidsdag hebben wij ons ’s ochtends bij een groep ligfietsen, driewielers en vierwielers aangesloten die meededen met een parade van de buitenwijken door Edina. ’s Middags zijn we naar de binnenstad van Minneapolis gefietst om mee te doen aan de Art Car Parade, waar wij samen met een aantal andere deelnemende HPV’s meereden met één van de bijzondere onafhankelijkheidsdag evenementen. Art Cars zijn met van alles versierd, variërend van plastic hagedissen tot levende planten. We waren bijzonder gecharmeerd van een groep beweegelijke kreeften op de motorkap van een auto die aan de zijkant voorzien was van geanimeerde vissen op ware grootte. Ondanks het opvallende gezelschap waarin ze verkeerde waren de Cab-Bikes, die slechts voorzien waren van de vlammen aan de zijkant, een groot succes. Ik heb ze ingeschreven voor de parade als een nest van dinosauriër eieren, en als een geheugensteuntje dat het besparen van fossiele brandstoffen niet met nat worden of met verveling gepaard hoeft te gaan.
Ik heb op één dag na elke dag gefietst, gemiddeld 16 á 17 mijl per dag afgelegd, en heb het een aantal dagen gepresteerd om tussen de 30 en 40 mijl af te leggen. Het had leuk geweest om op één van de dagen 100 mijl te fietsen, maar zelfs in mijn auto leg ik op één dag deze afstand niet af. Met mijn manier van leven heb ik niet voldoende tijd voor lange fietstochten. Ik ben begonnen met een kilometerstand van 950 km, ben de 1000 km gepasseerd, heb de laatste twee dagen veel gefietst en op 15 juli heb ik precies 1000 mijl gehaald toen ik de garage inreed. Dat is een gemiddelde van 10.5 mijl per dag sinds we ze gekocht hebben, inclusief de tijd dat ze onderweg zijn geweest zijn naar de V.S.
Of dit het waard was ? Jazeker, de “Autovrije Uitdaging” was hartstikke leuk! Het doet je realiseren dat je, wanneer je jezelf er geestelijk toe zet, overal naartoe kunt fietsen. We hebben zeker met een 40-tal mensen gesproken die er nooit aan gedacht zouden hebben om met de fiets naar de luchthaven te gaan om iemand op te halen. Als het voorstelbaar is, zullen verkeersplanners er misschien rekening mee houden. Misschien zullen er mensen zijn die het gewoon doen. Met deze uitdaging meedoen heeft de discussie over de wijze waarop er in Europa wordt gefietst op gang gebracht. Fietsers in Minneapolis kunnen zich een uitgebreide net van fietspaden niet voorstellen, compleet met verkeerslichten voor fietsers, nieuwbouwwijken waarbij rekening wordt gehouden met fietsverkeer, schoolkinderen die vanuit school naar huis fietsen, straten vol met fietsers tijdens het spitsuur, lange volgepakte drie verdieping hoge fietsenstallingen, honderden fietsers in de sneeuw, postbodes die post per fiets rondbrengen en fietsers van alle leeftijden die met de fiets overal naartoe fietsen om iets te gaan doen. Europa heeft het fietsen aangemoedigd als reactie op de bevolkingsgroei, milieu aspecten en de hoge olieprijzen. Ik zou het niet leuk vinden als een olie crisis onze op auto’s gebaseerde mobiliteit tot stilstand zou brengen, maar dit is onvermijdelijk. Ik ben er klaar voor om slechtere tijden relatief comfortabel door te brengen en ben er misschien toe in staat om anderen erop voor te bereiden wanneer het zover is.
Heeft het mijn leven veranderd ? Moeilijk te zeggen. Ik ben altijd voorstander geweest van fietsen en Dale herinnert me er af en toe aan dat ik toen ik hoogzwanger was liever een stukje ging fietsen als stil te zitten en de tijd tussen de weeën op te nemen op de dag voordat onze eerste kind werd geboren. Ik reed mee in de eerste (en enige) Ground Hog’s Day tocht in Minneapolis in de 60-er jaren, ik huurde een fiets en kocht een regenjas om door Kopenhagen te fietsen in de jaren ’70 en probeerde dagelijks te gaan fietsen in de eerste weken van 2001 totdat de kou en de sneeuw me hiervan weerhielden. Ik heb actie gevoerd voor fiets parkeerplekken, verkeerslichten die fietsers niet buiten beschouwing laten, veilige fietsroutes en voorrangsregels voor fietsers. Ik ben maanden lang “auto-lite” in Europa geweest (niet zelf gereden, maar wel meegereden met anderen), maar niet in de VS. Ik denk echter niet dat ik zonder de auto had gekund in de tijd dat de kinderen klein waren. Maar nu is het zover en de “Autovrije Uitdaging” heeft me ertoe aangezet.
Of het zo zal blijven ? Ik ben sterker en gezonder als voorheen en ben inmiddels behoorlijk afgevallen. Dagelijks fietsen heeft meer effect op me als andere vormen van fitness ooit hebben gehad. Ik kom blij en ontspannen aan op mijn werk en kom onderweg fazanten, konijnen, vlinders en vriendelijke honden tegen. Kinderen die ons in de parade hebben zien fietsen roepen en zwaaien als ik voorbij rij. Belangstellende fietsers stoppen en maken onderweg een praatje met je. Dergelijke zaken die zo goed zijn voor je fysieke en geestelijke gezondheid, maar ook voor de gemeenschap en het milieu zouden van blijvende aard moeten zijn en verder moeten groeien !
PS (februari 2005): In de afgelopen twee jaar na de autovrije maand heb ik het autorijden flink teruggebracht en ben ik nauwelijks met de auto naar het werk gereden. Boodschappen doen we geregeld per fiets of met de velomobiel en we proberen onze afhankelijkheid van de auto nog verder terug te dringen.
